In gedachten

Drie kende ik echt, een vierde alleen van foto's en verhalen. Die van mijn moeders kant woonden in de buurt, daar kwamen we iedere week. Even bellen, twintig minuutjes fietsen en ik schoof zo aan bij de thee of lunch. Altijd gezellig, altijd een warm welkom, regelmatig samen naar een antiquariaat voor nieuwe oude boekjes.

Nu resteert alleen nog opa S., mijn jongste opa die inmiddels ook in zijn éénennegentigste levensjaar rondhuppelt. Oma T. was van 1905, in 2002 vond ze het welletjes en ging ze lekker slapen. Opa D, man van oma T., was al 28 jaar eerder zover.

Oma en opa S. gingen eigenlijk heel goed. In een mooi, ruim, comfortabel huis in een rustige wijk in Hilversum met vrienden en bekenden om zich heen konden ze nog jaren door. Tot het telefoontje dat oma met buikpijn in het ziekenhuis was opgenomen. We hoorden haar nooit eerder over pijn, dus het was ernstig. Drie weken later was het gedaan, pas veel later bleek dat het uitgezaaide kanker was. Toen bij het opruimen van het huis overal doosjes pijnstillers vandaan kwamen werd duidelijk dat ook de laatste weken thuis al slecht waren.

In het ziekenhuis wilde ze nauwelijks bezoek ontvangen, daar was ze te trots voor. Ik zag haar dan ook pas weer toen het allemaal al achter de rug was. Opgelucht dat ze geen pijn meer had, tegelijk intens verdrietig. De vreemdste combinatie van gevoelens.

Iedere dag is ze in gedachten even bij me, pas op de vijfde sterfdag van oma ben ik eraan toe er iets over te schrijven.