Flashmob

Stel je voor. Je staat op een markthal in Valencia, zoekt je groenten uit en uit het niets klinkt pianomuziek. Voor je ook maar een idee hebt waar de muziek vandaan komt begint je groentenboer ineens een stuk uit Verdi's La Traviata te zingen. De komende minuten komen daar een zanger en twee zangeressen bij, omringd door een groeiend aantal toeschouwers. Wanneer ze uitgezongen zijn klinkt applaus.

Maar het is nog niet klaar! Want uit een andere hoek vangt een derde zanger aan met een volgende passage, even later aangevuld door een derde zangeres. Even later is het echt klaar en klinkt een daverend applaus. Je was getuige van je eerste flashmob, maar kunt eigenlijk nog niet bevatten wat je is overkomen…

Het bovenstaande voorbeeld vind ik tot nu toe het mooiste voorbeeld, al zijn er inmiddels talloze en komen er steeds meer bij. Zoals het stuk uit de Sound of Music op jazzbalet in het centraal station van Antwerpen.

Of neem nou deze, in op de markt in Reading. Wie hoort er nu eigenlijk bij? Je ziet je buurman net zo zoekend rondkijken als jij doet. Tot… Nee, toch? Ja! Hij hoort er ook al bij!

Er zijn ook moderne varianten, zoals deze in Dublin. Of deze in Madrid, een beetje tussen klassiek- en jazzbalet in. Of deze in Rome, die door de mensenmassa de grootste lijkt. Of deze, ook in Dublin.

Ook World Voice Day is natuurlijk een goede gelegenheid om het publiek te vermaken, bijvoorbeeld in Sao Paulo

Toch is het recept op een gegeven moment wel bekend, wanneer blijkt die ene scene uit La Traviata ook al in een eenvoudige supermarkt wordt opgevoerd. Ter afwisseling zijn er de kaasboer en de klant in stijlvolle galajurk, maar in een supermarkt kijkt niemand daar natuurlijk van op!

Ook de West Side Story kun je zo opvoeren, al vind ik deze iets minder leuk omdat het plein al "schoon" is wanneer ze beginnen. Iets minder avontuurlijk zo.

Als je de dansjes maar eenvoudig genoeg maakt kan iedereen meedoen, zoals hier in Las Vegas.

Op het vliegveld kan het ook, zoals in Lissabon. En vond je ze allemaal niks, van deze moet je gewoon even glimlachen: Valentijnsdag op Charleroi (let op de hartjes).

Het concept is overigens niet nieuw. Begin jaren negentig trad (bijvoorbeeld) het Ricciotti Ensemble al "plotseling" op, in Amsterdam op het Centraal Station, in een willekeurige stad op een marktplein. Met een heel orkest de bus in, op locatie snel instrumenten uitladen, in twee minuten opbouwen en spelen maar. Onverwacht voor toeschouwers, maar op de achtergrond natuurlijk gewoon gepland.

Of je het nu een guerilla-opera of flashmob noemt, ik vind het cool en word er vrolijk van! Het is iets minder uniek dan ik een paar uur geleden dacht, maar ik wíl en zál het een keer meemaken!

Welkom in Rotterdam 1 - Eilander

"Welkom, eilander!"

"Ik woon hier nog maar een paar dagen, duurt het niet op z'n minst vijf jaar voor je dat bent?"

"Waar woon je dan?"

"Op het eiland"

"En wat ben je als je op het eiland woont?"

Eilander

Wanneer ik precies Rotterdammer ben of word is me nog niet duidelijk, op het eiland gelden in ieder geval de eilandregels.

Met als titel "welkom in Rotterdam" schrijf ik over mijn ervaringen als nieuwe inwoner van het mooie Rotterdam. In het voorjaar van 2010 kocht ik een huis op het Noordereiland, vanaf het begin van de zomer woon ik er. Rotterdam is een mooie stad met een hoop verschillende culturen. Heel anders dan Amsterdam, Den Haag, Groningen en Leusden waar ik eerder woonde. Dynamischer. Gemengder. Gezelliger. Fijner. Een hoop nieuwe ervaringen doe ik hier op, want als iedere plek kent Rotterdam zijn eigen (eigen)aardigheden. En met al míjn eigen aardigheden wen ik aan Rotterdam. Met plezier, want ik voel me iedere dag opnieuw welkom in Rotterdam!

Rotterdammer

Drie maanden geleden kocht ik een huis in het mooie Rotterdam. Anderhalve maand later kreeg ik de sleutel, nog eens anderhalve maand later ben ik verhuisd en zo goed als klaar met uitpakken en inrichten.

Zes weken van 's avonds en in de weekends klussen. Niet alles was mijn smaak: de keuken, twee muren, de kozijnen en alle deuren gingen eruit. Nieuwe muren werden opgetrokken en afgewerkt, er kwam een nieuwe keuken. Plafonds en muren werden geschilderd, tapijt werd gelegd.

Na de verhuizing was de optelsom dat mijn leven in 58 dozen past. Of dat veel of weinig is blijft een discussiepunt.

Omdat je in je eigen huis altijd bezig blijft heb ik een paar klussen overgelaten voor na de verhuizing. De werkkamer is nog niet helemaal af en de deuren en kozijnen moeten nog worden geschilderd en afgewerkt. Klusjes voor de komende weekenden, stukje bij beetje nadert de voltooiing.

Iedere morgen word ik wakker in míjn huis, een heerlijk gevoel.

Toch blijft één vraag door mijn hoofd spelen: wanneer word ik nou Rotterdammer? Moet ik daar nog iets speciaals voor doen, of gebeurt dat vanzelf? De tijd zal het leren.

Wat wil een mens nog meer

Nou, dit mens wil nog wel graag:

• dat de keuken klaar is;
• alle kozijnen en deuren gemonteerd zijn;
• ook de laatste stukjes plafond en muur geschilderd zijn;
• het tapijt gelegd is;
• en dat de verhuizing achter de rug is.

Kortom, ik kan niet wachten tot 't zover is. Want straks slaap ik niet meer op het brakke luchtbedje, maar in mijn heeeeeeerlijke bed in mijn heeeeeerlijke nieuwe huis!

Voor nu: nog even aan het werk, dan slapen en morgen weer fijn verderklussen! Want fijn vind ik het klussen, écht wel!!

Egoïstisch

Even héél egoïstisch, maar wel gemeend.

De zon schijnt wel, maar...

Voorbereid

Gisteren was niet echt mijn dag, had de hele dag het gevoel dat ik achter mezelf aanholde en overal half voorbereid aankwam. Viel eigenlijk best mee, want alles ging goed en naar wens. De enige die last had van 't half voorbereid zijn was ikzelf. Zal dan wel betekenen dat ik redelijk perfectionistisch ben. En dat dat na een (in verschillende opzichten) wat mindere periode voorzichtigaan weer wat actiever de kop opsteekt. Gaat eigenlijk best goed dus.

Van de leg

M'n rss-feed is wat van de leg sinds de update naar PivotX 2.0.2, dus 't kan zijn dat je oude berichtjes ziet langskomen.

En ja, er is ook een berichtje verdwenen, maar dat was bedoeld.

Teveel te snel

Eerst voel je bij de keukenafdeling al een door verlegenheid lichtelijk rood hoofd opkomen wanneer je te woord gestaan wordt door een allerschattigst, bouwkunde studerend, bést wel kundig meisje van begin twintig die je helpt bij je vragen over inbouwovens, combimagnetrons, afzuigkappen en al dan niet in het aanrechtblad verzonken spoelbakken...

Maar om dan dezelfde avond, wanneer je nog niet eens de kans hebt gehad om je goede daad voor de dag in je boekje af te strepen omdat je in het zelfbedieningsmagazijn nét een jonge moeder met tienerdochter geholpen hebt met tillen omdat ze, geveld door een aanval van de slappe lach, die zware doos écht niet meer op het wagentje kregen, na het bedankje richting uitgang te lopen en alsnog een góed rood hoofd te krijgen als je achter je hoort "…dat krijgen we natuurlijk nooit omhoog naar mijn kamer, zonder lift. Zou hij niet mee naar huis willen?"...

Nee, dat is écht teveel verlegenheid, té snel achter elkaar.

Toch even wennen, zo'n modern vrijgezellenleven waarin ik op een doordeweekse avond bij Ikea met m'n mond vol tanden sta en zélfs niet meer in staat ben "ehm..." te stotteren.

10 (+1) nog te lezen boeken

• Shoeless Joe (W.P. Kinsella)
• Kunst van Toonder (M. Toonder)
• Managing Humans (M. Lopp)
• Einstein en de kunst van… managen zonder macht (A. de Graaff)
• Wie heeft mijn kaas gepikt? (S. Johnson & K. Blanchard)
• De Brown Paper-methode (W. Berkman & M. van der Schaaff)
• Onze ijsberg smelt! (J. Kotter & H. Rathgeber)
• Getting things done (D. Allen)
• 10 rituelen van slecht management (A. de Waal)
• De vijf frustraties van teamwork (P. Lencioni)
• Zes denkende hoofddeksels (E. de Bono)

Wat zijn aanraders? Of juist niet?

Beirut

Al hun nummers zijn zo'n beetje hetzelfde, maar toch allemaal anders. (Meer dan) mooi genoeg om hier even genoemd te worden.

Bouwen voor mezelf

Archieven?

Al een paar dagen aan het uitvogelen waarom mijn archieven niet werken, kom er maar niet achter. Alles lijkt goed te staan, maar de archieven verschijnen niet én als ik het aantal berichten per pagina instel op iets anders dan 0 (=alle) zijn alle berichten foetsie...

Iemand met kennis van PivotX die me wat verder kan helpen?

Kledingkleurregels

Mannen kunnen maar één ding tegelijk. Mannen kunnen niet niet-oplossingsgericht denken. Mannen kunnen geen kleuren combineren. Maar een paar vooroordelen over mannen, vast bedacht door zo'n sexistisch vrouwmens.

Omdat ze vond dat de derde wel bij me paste kreeg ik een keer een mailtje.

Kledingkleurregels

Zo min mogelijk verschillende kleuren (blauw t-shirt op blauwe spijkerbroek met anderskleurig overhemd).

Warme kleuren bij warme kleuren (roze bij rood), en koude kleuren bij koude kleuren (blauw bij groen).

Paars is zowel warm als koud, dus op een paars overhemd kan zowel een blauwe als een rode stropdas, maar kijk dan weer even terug naar regel 1: bij blauw pak met paars overhemd bij voorkeur blauw of blauwrode (= weer paars) stropdas.

Maar regels volgen naarmate je collectie uitgebreid wordt.

Het laatste halfjaar heb ik nauwelijks pakken gedragen, mocht niet van de opdrachtgever. In een informele, laag opgeleide omgeving kan een mooie man in een mooi pak inderdaad formeel en licht intimiderend overkomen.

De komende tijd mogen de pakken weer uit de kast, ik krijg weer wat "normalere" opdrachtgevers. Om me voor te bereiden zocht ik haar adviezen weer eens op. Ik zal ze in mijn oren knopen, zodra ik weet hoe je een knoop in een oor legt.

Twitter

Gedachten en gevoelens racen door mijn hoofd, dag en nacht. Ik tik dan ook weer wat meer. Sommige dingen zijn uitgebreid genoeg voor een berichtje, andere zo flarderig dat ze het log nooit halen. Wanneer ik ze toch kwijt wil doe ik dat maar op twitter, daar lijkt de hele wereld op aangesloten te zijn. Raast u met me mee?

Wegdoen

"Gaan ze weg? Maar dat is toch zonde?! Ja, ik snap wel dat jullie geen ruimte hebben om alles maar op te slaan, maar je gooit ze toch niet weg?! Of ik ze wil hebben? Ehm, nou, ja, maar eigenlijk heb ik ook geen ruimte. Mag ik er een paar mooie uitzoeken voor jullie ze wegdoen?"

En zo zat ik even later voor de leeggeruimde planken van de boekenkast, 500 lp's uit te zoeken. Vriendin met MacBook op de bank, op dat moment vast een logje schrijvend tussen het afkeurend hoofdschudden door.

"Oeh, die is mooi. Ja, die ook. Nee, die maar niet. Die, eh, die mag niet weg!"

Een kleine 50 gingen er door naar een vriend, een stuk of wat andere staan tot de dag van vandaag te wachten om naar een andere bekende te gaan. Ruim 400 staan sindsdien onderin de kast.

Een platenspeler had ik nog niet. Regelmatig keek ik wat er te koop was, de exemplaren met USB-aansluiting en andere overbodige dingen konden me alleen niet bekoren.

Gisterenochtend vond ik er een die me wel beviel, 's avonds draaide hij zijn eerste plaat. Il bariere di Siviglia, want die wilde ik altijd al eens horen. Plaat en platenspeler zijn goedgekeurd, nu moet ik alleen alwéér sparen. Want zo'n Italiaanse opera wil je natuurlijk niet alleen horen, maar ook zien!

Wie gaat er mee?

Reagluren

Dat u meeleest geloof ik wel, als ik het écht wil weten kan ik altijd nog de statistieken induiken.

Van lezen naar reageren is echter weer een hele stap erbij, merk ik maar weer eens. Ofwel: het is hier wat stil. Komt waarschijnlijk ook omdat ik een tijdje wat stil was hier, schrijven kwam er lang niet van met alle brij in mijn hoofd.

De brij lost stukje bij beetje op, daar werk ik hard aan. Te weten dat wat ik eruit tik ook gelezen wordt vind ik wel fijn. Dus laat eens wat achter, voel je vrij om niet alleen te reagluren maar ook reageren.

100 unieke kunstwerkjes

Een visitekaartje zegt veel over iemand. Een visitekaartje van een bedrijf is vaak keurig ontworpen, mooi aansluitend op de huisstijl, zo ook die van mij. Paars, oranje en wit zijn de kleuren. Keurig niets op aan te merken. Behalve misschien dat het wel erg degelijk is.

Alweer een tijdje geleden kreeg ik van iemand een uniek visitekaartje, een kunstwerkje op zich. Op de ene kant een uitsnede van een foto, op de andere kant wat contactgegevens. Wat me raakte was dat ieder van de 100 kaartjes die ze had laten maken uniek is. Op ieder kaartje een andere foto, op ieder kaartje een andere gebeurtenis. MOO MiniCards heten ze.

Wat me nog méér raakte? Dat ik iedere foto al kende en 95 van de 100 keer erbij was toen ze die maakte. Bij iedere foto ken ik het verhaal, de situatie en vaak ook nog de locatie. Helemaal uniek zijn ze nu niet meer, want ik bestelde gelijk twee doosjes erbij. Eén voor haar om altijd compleet te houden. En eentje voor mij, zodat ik altijd een stukje van haar bij me heb.

Gezamenlijke vrienden die een kaartje van haar kregen leggen dit (onbewust?) altijd op een plek waar ik 'm elke keer even zie. Op het omakastje, bij het sleutelbakje of op de piano. Zulke kunstwerkjes zijn natuurlijk ook veel te mooi om weg te stoppen in een portemonnee of een donker hoekje.

Vandaag keek ik ze weer eens door. Mooie foto's met fijne herinneringen. Nu zitten ze weer in hun doosje en staan ze waar ze  horen: op mijn bureau, op de voet van mijn ook zo mooie iMac. Waar ik ze altijd even kan bekijken.

Even zweven

Dit las ik hier als onderschrift. Vind 'm licht zweverig, maar wel erg mooi.

"Liefde is een medi­cijn voor iedere kwaal, een genot­volle toes­tand, een begeerde ziekte waar­bij hers­tel geen vreugde brengt en waar­bij bewust­zijn niet vereist is."
Nawal El Saa­dawi (1931)

Spread the leaf

Bij toeval kwam ik op de site van Online Leaf terecht. Vind het zó'n goed initiatief dat ik het hier gelijk maar heb doorgevoerd. En een paar bekenden heb opgeroepen hetzelfde te doen.

Enne, omdat lezers ook een soort van bekenden zijn: doe mee, spread the word leaf!